شاید من دیگه تا خیلی وقت دیگه وبلاگ سکوت شبگرد را آپ نکنم

چون باید برم کجا؟نمیدونم.ولی شاید یه روزی برگشتم.

به امید دیدار

چرا رفتی عزیزم آخه مگه حرفی زدم ، زخم زبونی من زدم

آره همش بهونه بود مسأله یار دیگر بود

دلت هوایی شده بود کارم از کار گذشته بود

برو با یارت عزیزم ، رها کن این تن منو ، الهی صد ساله بشه عشق قشنگت عزیزم

اما یه قول بهم بده یارتو تنها نذاری که مثل من اسیر بشه آواره از خونه بشه

ما به هم قولی دادیم که قلبامون جدا نشه ، از تو دل نمی کنم هر چی میشه بذار بشه

اگه یک روز خواستی گلم یکی رو نفرینش کنی

بگو که مثل من بشه ، آواره از خونه بشه ، زجر جدایی بکشه .

                       از من

         و تو باز آرامگاه جاويد قلبم هستی

        آري بر آستان بي نياز تو تكيه كرده ام

   و تو نيز دستان سرد و يخ كرده ي پراز گناهم را بگير 
 و بگذار عظمت وجودت را با تمامي وجود و بي لياقتي خويش  درك كنم.

مانده ام در كوچه هاي بي كسي                                 سنگ قبرم را نمي سازد كسي

مردم و خاكسترم را باد برد                                         بهترين يارم مرا از ياد برد

اي خدا اي خدا اي خدا

 ديگه دنيا واسه من تاريکه           زندگي کوره رهي باريکه

آخر قصه من نزديکه

 اين منم از همه جا وا مانده از همه مردم دنيا رانده

 رانده و خسته و تنها مانده

اي خدا اي خدا اي خدا

عشق بي غم تويی تو

فقط تو.....

از سر کوی تو با دیده تر خواهم رفت 
چهره آلوده به خون آب جگر خواهم رفت
تا نظر میکنی از پیش نظر خواهم رفت!!!
گر نرفتم ز درت شام سحر خواهم رفت
نه که این بار چو هر بار دگر خواهم رفت !
نیست باز آمدنم                           باز اگر خواهم رفت!!!

مینویسم با دل تنگ

هر چند که دیگه اشکام مجال نوشتن نمیده

آسمون مست جنونی     آسمون تشنه ی خونی

آسمون مست گناهی     آسمون چه روسیاهی

اگه زندگی عذابِ     یه حباب روی آبِ

من به گریه هام می خندم     می گم این همش یه خواب

این جاده ،جاده زندگی

یه شبگرده

انتها نداره

خودم،خوب میدونم یه عمر بایدتو این جاده

سرگردون باشم

اه

ای خدای من منم دل دارم ولی از جنس

شب.....؟

                                             آنگاه که کاخ آرزوهای کسی را ویران می کنی،

 
آنگاه که شمع امید کسی را خاموش می کنی،

                                                               آنگاه که بنده ای را نادیده می انگاری

          آنگاه که حتی گوشت را می بندی تا صدای خرد شدن غرورش را نشنوی،
          آنگاه که خدا را می بینی و بنده خدا را نادیده  می خواهم بدانم،
          دستانت را بسوی کدام آسمان دراز می کنی تا برای خوشبختی خودت دعا کنی؟
                   بسوی کدام قبله نماز می گزاری که دیگران نگزارده اند

این تونظرات بودنمی دونم کی نوشته. یعنی مخاطبش من بودم........ نمی دونم؟

                                                       بت افسونگرم لب بر لب پیمانه می رقصد

 بده ساقی شراب اتشین مست و خمارم کن

  در زندگی من چیزی جز زندگی وجود ندارد

  زندگی من آمیزه ای از تنهایی دانایی و دیوانگی

  تنهایی همه جای خانه ی دلم را از خود پر کرده است

  تنهایی در دل من آسوده تر از هر جای دیگر است

  بنابراین هرگز از دل من بیرون نمی رود

اولين بيت غزل، باز به نام من و تو

يك نگاه گذرا باز سلام من و تو

پشت اين پنجره بسته دگر هيچ نماند

نقشي از خنده مستانه به جام من و تو

گر چه از چشم همه باز گريزان شده ايم

بر سر كوچه و بازار، كلام من و تو

مي نويسم كه دگر طاقت دوريْت نماند

كس نباشد كه بياورْد پيام من و تو

سال هاست كه از پنجره ها خسته شديم

كي شود گردش ايام، به كام من و تو

خم اين كوچه تو را باز ز من مي گيرد

آخرين بيت غزل... باز به نام من و تو...

                           این سروده یکی از دوستانه... خیلی قشنگه

قضاوت باد
درقیامت گیسوانت
تکلیف من چه بود که نه متهم بودم و نه شاکی
تنهاعبور می کردم از این قیامت غمگین
به امیدآنکه شاید بخشوده شوم !

 .........

وقتی  تو نیستی

حزن هزار آسمان بی آبان را گریه می کنم
وهزار کودک گم شده در نهان من
لای لای عاشقانه تورا می طلبند
چشم کدام خسته از آواز من خواهد گریست؟
سر به نام تو ، خانه
خانه به نام تو ، سینه
سینه به نام تو ، رگبار

.......

     اين است قانون سخـت انسان ها
     دست ناخورده ماندن
     به رغم شوربختي و جنگ
     به رغم خطرهاي مرگ !

    اين است قانون دلپـذير انسان ها
    آب را به نور بدل كردن
    ر !ويا را به واقعيت و
    دشمنان را به برادران !
    و من :

    اين است قانون گند انسان ها
    از انسان شيطان مي سازند
    از قلب ها سنگ
    و از عشق ، نفرت

 قلب كشوري است كوچك كه پايتخت آن راعشق نام زده اند.فرمانده آنجا محبت مي باشد. نزديكي اين كشور پرتگاهي است به نام چشم كه آبشاري از آن جاريست.آب همين آبشار بعد از تجزيه به دو عنصريكي انتظارو ديگري جدائي تبديل ميشود.

دوستت دارم اي تك چراغ زندگي من Y

دوستت دارم اي تك واژه زندگي من Y

دوستت دارم اي تك خوشي زندگي من Y

دوستت دارم اي تك عشق زندگي منY

دوستت دارم اي تك كليد خوشبختي منY

دوستت دارم اي تك ياردوران تنهايي منY

دوستت دارم اي تك ستاره ي زندگي منY

دوستت دارم اي تك نياز زندگي منY

دوستت دارم اي تك اميد زندگي منY

دوستت دارم اي تك آواي زندگي من Y

دوستت دارم اي تك دوست شبهاي منY

دوستت دارم اي تك معني دهنده ’ زندگي من Y

دوستت دارم اي تك روياي زندگي من Y

دوستت دارم اي عشق بي جواب من...

  دورم از تمامی خوبیهایت ، دورم از دست نوازشگر مهربانت

 دورم دور

 وگم شدم در این غربت شوم

 دورم دور

 دورم از گرمی نگاه پر امیدت ، دورم از آغوش پر شورت

 صدای قلب مهربانت را هر شب آرزو دارم

  و صدای نفس هایت را هر شب تمنا

و تو نیستی و من دورم ازتو ، دورم از لحظه های باتو بودن

 و تنهایم دراین سکوت و دلگیر از این جدایی

 و باز هم شاید فرارسد دگرروز، آشنایی

دورم دوراز لای لای گهواره شبها ی دراز تنهایی

و سرشارم از خاطرات خانه قدیمی در کوچه باغ های شهر شعرو گل و بلبل

 ومحصور در این دیوارهای نازک رسوایی

دورم از تمامی  زمزمه های  کوچه باغ های پاییزی

دورم از خبر یاس و سپیده از بنفشه، از گل های سرخ باغ همسایه

دورم از صدای خنده های مهربانت ، دورم ازهجوم تند نفس هایت

دورم دور از دستی که زندگی داد به من

دورم از غزل های شاعر همیشه عاشق سعدی

دریک غروب دریک خیابان مه گرفته دور

دورم از بازی آدمکهای سرگردان بر روی یک پرده ناموزون کور

دورم دورم  دور

 من به غير از تــــو نخواهم ، چه بدانی ، چه ندانی

 از درت روی نتــــــــابم ، چه بخوانی ، چه برانی

 دل من ميل تـــــــو دارد ، چه بجوئی چه نجوئی

 ديده ام جـای تــــو باشد ، چه بـمانی ، چه نـمانی

 مـن کـه بيمار تـــــو هستم ، چه بپرسی چه نپرسی

 جان به راه تـــــــو سپارم ، چه بدانی ، چه ندانی

ميتوانی به همه عـمر ، دلم را بفريبی

 ور بکوشی ز دل من بگريزی ، نتوانی

 دل من سوی تــــــو آيد ، بزنی يا بپذيری

 بوســــه ات جان بفزايـد ، بدهی يـا بستانی

 جانی از بهر تـو دارم ، چه بخواهی چه نخواهی

 شعرم آهنگ تــو دارد ، چه بخوانی چه نخواهی 

   من آن تنها ترین تنهای شبگردم

   که شب ها در خیالم با تو می گردم

   من ان تنها ترین انسان بی وزنم

   که ساعت ها میان ابرها می خندم و شادم

   من آن خسته ترین مجنون ولگردم

   که مدت ها میان شهر می چرخم

   من آن بی کس ترین کو خداوندم

   که از طوفان و بوران ها نمی ترسم

                               فقط به یاد تومریم پاییزی دوست دارم

 تـو زنـدگـي مـســافــريــم

يـه روز مـيايم به اين خونه

امـا يــه روز بــايــد بــريــم

تـو ايـن ســراي بــي وفــا

كـــه پـــر شـــده از آدمـــا

فقط ميمونه چند تا عكس

يـا مـشـتـي از خـاطره ها

يـكـي مـيشه اهل هوس

طـالــب شــاديــه و بــس

اسـيـر دل خـواسـتـنـيـهـا

روحش رو بسته تو قفس

يـكـي مـيشه عاشق زار

در بـــدر و دنـــبـــال يـــار

يـه لــحــظــه آروم نــداره

دلـش هـمـيشه بي قرار

يـكـي بـه فـكـر شـهـرتـه

بــه فـكـر اسـم و قـدرتـه

دنـيـا بـراش جـايــي كــه

مـــخــزن پــول و ثــروتــه

يـكـي ميشه باده پرست

يـه آدم هـمـيـشه مست

براش چـه فـرقـي مـيكنه

با كي پاشد ياكه نشست

يـكـي كـارش دل بـردنــه

جـون رو بـه لب رسوندنه

تـا لـب چـشـمـه بردن و

لـب تـشـنـه بــاز آوردنــه

مـن و تـو هـم مـسافريم

يـه روزي از ايـنـجـا ميريم

بـيا كه دل رو نشكونيم

با رفـتـن از دلـها نـريم

مي‌تونه گرماي مهربونيهات، همه زندگيمو مهتابي كنه

مي‌تونه وجود سرد و خستمو، شوق ديدار تو مبتلا كنه

مي‌تونه حس غريب بودنت، درداي زندگيمو دوا كنه

مي‌توني توخستگي‌هاي تنت، به من و شونه‌ي من تكيه كني

مي‌توني با يه نگاه زير چشم، دل كوچيكمو ديوونه كني

مي‌تونن رازقي‌ياي باغچه‌مون، تا هميشه بوي دستاتو بدن

مي‌تونن حتي اگه خودت نگي، واسه من از عشق تو خبربدن

مي‌تونن همه تو اين شهر بزرگ، منو ديوونه‌ي عشقت بدونن

بذاراز اينجا به بعد مردم ما، منو مجنون تو شعرا

بخونن.................دوست دارم