اولين بيت غزل، باز به نام من و تو

يك نگاه گذرا باز سلام من و تو

پشت اين پنجره بسته دگر هيچ نماند

نقشي از خنده مستانه به جام من و تو

گر چه از چشم همه باز گريزان شده ايم

بر سر كوچه و بازار، كلام من و تو

مي نويسم كه دگر طاقت دوريْت نماند

كس نباشد كه بياورْد پيام من و تو

سال هاست كه از پنجره ها خسته شديم

كي شود گردش ايام، به كام من و تو

خم اين كوچه تو را باز ز من مي گيرد

آخرين بيت غزل... باز به نام من و تو...

                           این سروده یکی از دوستانه... خیلی قشنگه

قضاوت باد
درقیامت گیسوانت
تکلیف من چه بود که نه متهم بودم و نه شاکی
تنهاعبور می کردم از این قیامت غمگین
به امیدآنکه شاید بخشوده شوم !

 .........

وقتی  تو نیستی

حزن هزار آسمان بی آبان را گریه می کنم
وهزار کودک گم شده در نهان من
لای لای عاشقانه تورا می طلبند
چشم کدام خسته از آواز من خواهد گریست؟
سر به نام تو ، خانه
خانه به نام تو ، سینه
سینه به نام تو ، رگبار

.......

     اين است قانون سخـت انسان ها
     دست ناخورده ماندن
     به رغم شوربختي و جنگ
     به رغم خطرهاي مرگ !

    اين است قانون دلپـذير انسان ها
    آب را به نور بدل كردن
    ر !ويا را به واقعيت و
    دشمنان را به برادران !
    و من :

    اين است قانون گند انسان ها
    از انسان شيطان مي سازند
    از قلب ها سنگ
    و از عشق ، نفرت